Αμάσι: από την εγκατάλειψη στην προοπτική (Παρόν, μέλλον & πολιτική ευθύνη)

 ΜΕΡΟΣ Β’

Με την έλευση των νεότερων, πιο εμπορικών και κυρίως άσπερμων ποικιλιών, το Αμάσι έχασε σταδιακά την αίγλη του. Η αγορά άλλαξε προσανατολισμό και πολλές παραδοσιακές ποικιλίες πέρασαν στο περιθώριο. Το Αμάσι, ωστόσο, δεν εξαφανίστηκε. Αρκετοί καλλιεργητές επέμειναν να το διατηρούν, αναγνωρίζοντας τη σταθερότητά του, την υψηλή παραγωγικότητα και κυρίως την εξαιρετική συμπεριφορά του στην απόσταξη, δίνοντας τσίπουρο με μαλακό σώμα και καθαρό χαρακτήρα.

Σήμερα, η συζήτηση για το μέλλον του επανέρχεται. Η μετάβαση από την παραδοσιακή κρεβατίνα σε γραμμικά συστήματα καλλιέργειας, όπως η παλμέτα ή το Υ, μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για την ποικιλία. Ο καλύτερος έλεγχος του φορτίου, ο αυξημένος αερισμός και η βελτιωμένη υγιεινή του σταφυλιού δημιουργούν προϋποθέσεις για ουσιαστική ποιοτική αναβάθμιση και επανατοποθέτησή της.

Παρά τα παραπάνω, πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα: η καλλιέργεια του Αμασιού δεν έχει καμία ουσιαστική στήριξη από την πολιτεία. Δεν προστατεύεται ως τοπική ποικιλία, δεν εντάσσεται σε προγράμματα προώθησης και δεν υπάρχει οργανωμένος σχεδιασμός για τη διάσωσή του. Το βάρος της διατήρησης έχει αφεθεί αποκλειστικά στους ίδιους τους παραγωγούς.

Αν το κράτος πράγματι επιθυμεί να στηρίξει τον πρωτογενή τομέα και να αναδείξει την τοπική αγροτική ταυτότητα, οφείλει να επιδιώξει ενεργά την καταγραφή, την προστασία και την αναβάθμιση τέτοιων ποικιλιών. Το Αμάσι δεν χρειάζεται επικοινωνιακές κινήσεις, αλλά σοβαρό σχεδιασμό, επιστημονική τεκμηρίωση και ένταξη σε μια εθνική στρατηγική.

Ίσως τότε, μια ποικιλία που γεννήθηκε μέσα από την κρίση, στήριξε κοινωνίες και επιβίωσε χάρη στους ανθρώπους της υπαίθρου, να μπορέσει τελικά να βρει τη δικαίωση και το μέλλον που της αξίζει.

Θεόδωρος Χαρανίδης

pellain.com