.png)
Η πορεία της χώρας τα τελευταία χρόνια φέρει ξεκάθαρη πολιτική υπογραφή.
Οι επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν αποτελούν απλώς αστοχίες ή «αναγκαίους συμβιβασμούς», αλλά συνθέτουν ένα συνεκτικό σχέδιο που οδηγεί στην αποδόμηση της παραγωγικής βάσης, στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και στη βαθιά ανασφάλεια της ελληνικής κοινωνίας.
Η οικονομία αποσυντίθεται εκ των έσω. Ο πρωτογενής τομέας εγκαταλείπεται, η κτηνοτροφία συρρικνώνεται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις συνθλίβονται από το ενεργειακό κόστος και τη φορολογική πίεση, ενώ οι στρατηγικές επιλογές –όπως η αποδοχή της συμφωνίας MERCOSUR– λειτουργούν ως καταλύτης αποβιομηχάνισης και εξάρτησης από εισαγωγές. Αντί για στήριξη της παραγωγής, προωθείται ένα μοντέλο κατανάλωσης χωρίς αντίκρισμα.
Παράλληλα, η κοινωνία διαλύεται. Η ακρίβεια γίνεται μόνιμη συνθήκη, η στέγη απρόσιτη για τη νέα γενιά, η ύπαιθρος ερημώνει και η κοινωνική συνοχή υπονομεύεται. Η ανασφάλεια δεν είναι μόνο οικονομική· είναι θεσμική, πολιτισμική και δημοκρατική. Όταν η πολιτεία αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πιο αδύναμους και να διασφαλίσει ίσους όρους για όλους, η κοινωνία οδηγείται σε απογοήτευση και κυνισμό.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρει την απόλυτη πολιτική ευθύνη για αυτή την πορεία. Όχι επειδή «δεν ήξερε», αλλά επειδή επέλεξε. Επέλεξε ένα μοντέλο ανάπτυξης που ευνοεί τους λίγους, αδιαφορεί για την παραγωγή και αντιμετωπίζει την κοινωνία ως παράπλευρη απώλεια. Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα πιο αδύναμη οικονομικά, πιο διχασμένη κοινωνικά και λιγότερο αισιόδοξη για το μέλλον της.
Η ευθύνη δεν μπορεί να μετατεθεί ούτε να συγκαλυφθεί. Όσο αυτές οι πολιτικές συνεχίζονται, η αποσύνθεση θα βαθαίνει. Και αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό ζήτημα· είναι ζήτημα επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας.
Θεόδωρος Χαρανίδης
Δημοσίευση σχολίου