Την ακριβή ώρα που το νήμα της ζωής 57 ανθρώπων κόπηκε απότομα στα Τέμπη πριν από τρία χρόνια, η Μαρία Καρυστιανού συγκλόνισε το πανελλήνιο με μια ανάρτηση-καταπέλτη. Απευθυνόμενη στην κόρη της, Μάρθη, η γυναίκα που έγινε το πρόσωπο της διεκδίκησης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έδωσε έναν όρκο που δεν λυγίζει: «Δεν θα σωπάσω μέχρι το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα».
«Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο»
Με μια σπάνια και γενναία αυτοκριτική, η κ. Καρυστιανού ξεκινά το γράμμα της εκφράζοντας τη λύπη της για την «ψευδαίσθηση» –που μοιραζόταν μεγάλο μέρος της κοινωνίας– ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.
«Λυπάμαι που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση... Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα», γράφει, περιγράφοντας τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε και η διαπλοκή ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με την απώλεια.
Ο όρκος: «Το φως δεν θάβεται στα μπάζα»
Η Μαρία Καρυστιανού ξεκαθαρίζει πως η δράση της δεν είναι εκδίκηση, αλλά χρέος. Υπόσχεται να γυρίσει κάθε δικαστήριο και κάθε γωνιά της Ευρώπης, διαμηνύοντας προς κάθε κατεύθυνση πως η αλήθεια θα αναδύεται πάντα λαμπερή.
Για τις ασυλίες: Καταγγέλλει όσους «οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και κατ’ επίφαση εξεταστικές».
Για τον φόβο: Στέλνει ένα μήνυμα που τραντάζει το πολιτικό σύστημα: «Όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα».
Η γέννηση της ελπίδας μέσα από την ενότητα
Παρά τον βαθύ πόνο, η ανάρτηση κλείνει με ένα μήνυμα ενότητας. Η κ. Καρυστιανού «δείχνει» στην κόρη της τις χιλιάδες ανθρώπους που βγήκαν σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Έδεσσας και της Αριδαίας, χαρακτηρίζοντάς τους ως τη «νέα οικογένεια» που αρνείται να σκύψει το κεφάλι.
«Ο άδικος θάνατός σας έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει», σημειώνει, ευχαριστώντας τον κόσμο που παραμένει δίπλα στον αγώνα των οικογενειών.
Το υστερόγραφο μιας μάνας
Το μήνυμα κλείνει με τη φράση που έχει γίνει σύνθημα στα χείλη εκατομμυρίων πολιτών: «Δικαιοσύνη παντού!».
Τρία χρόνια μετά, η Μαρία Καρυστιανού αποδεικνύει ότι η μνήμη είναι το πιο ισχυρό όπλο απέναντι στη λήθη και τη διαφθορά. Το «πάμε κι όπου βγει» πέθανε εκείνη τη νύχτα στα Τέμπη· σήμερα, η κοινωνία απαιτεί να ξέρει ακριβώς πού πηγαίνει.
newsroom
Δημοσίευση σχολίου