ΕΛΒΕΤΙΑ: «Ναι» στα μετρητά με συνταγματική βούλα – Μάθημα άμεσης δημοκρατίας και ιδιωτικότητας

Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την πλήρη ψηφιοποίηση της οικονομίας, οι Ελβετοί πολίτες αποφάσισαν να πατήσουν «φρένο», στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα σε όλη την Ευρώπη. Στο ομοσπονδιακό δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, η Ελβετία κατοχύρωσε συνταγματικά το δικαίωμα των πολιτών στην πρόσβαση σε τραπεζογραμμάτια και κέρματα.

Το χρονικό μιας λαϊκής απαίτησης

Η διαδικασία δεν ξεκίνησε από τους διαδρόμους της εξουσίας, αλλά από τους ίδιους τους πολίτες. Συγκεντρώνοντας πάνω από 136.000 υπογραφές, η λαϊκή πρωτοβουλία ανάγκασε την κυβέρνηση να θέσει το ζήτημα στην κρίση του λαού.

Αν και η αρχική, πιο «σκληρή» πρόταση των πολιτών δεν πέρασε, εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία η κυβερνητική αντιπρόταση. Πλέον, το ελβετικό κράτος έχει τη συνταγματική υποχρέωση να διασφαλίζει ότι τα μετρητά θα είναι πάντα διαθέσιμα και προσβάσιμα σε όλους.

Οικονομική Ελευθερία εναντίον Ψηφιακού Ελέγχου

Για τους υποστηρικτές της κίνησης αυτής, το διακύβευμα ήταν η ιδιωτικότητα. Σε μια εποχή που κάθε ψηφιακή συναλλαγή καταγράφεται, το φυσικό χρήμα παραμένει το τελευταίο οχυρό της ανωνυμίας και της ατομικής ελευθερίας.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προωθεί το ψηφιακό ευρώ. Η Ελβετία, αν και εκτός ΕΕ, δημιουργεί ένα προηγούμενο που αμφισβητεί την αναγκαιότητα της «κοινωνίας χωρίς μετρητά».

Η αντίθεση με την ελληνική πραγματικότητα

Η απόφαση των Ελβετών έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την κατάσταση στην Ελλάδα.

• Στην Ελλάδα, οι πολίτες υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς, με το όριο των 500 ευρώ να υποχρεώνει τη χρήση καρτών για κάθε μεγαλύτερη συναλλαγή.

• Ενώ η Ελβετία κατοχυρώνει την ελευθερία επιλογής μέσου πληρωμής, η ελληνική νομοθεσία κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, περιορίζοντας τη χρήση φυσικού χρήματος στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής.

Εκλογές χωρίς ιδιώτες: Το ελβετικό μοντέλο διαφάνειας

Πέρα από το νομισματικό σκέλος, το δημοψήφισμα ανέδειξε και μια άλλη δομική διαφορά: την εμπιστοσύνη στους δημόσιους θεσμούς. Στην Ελβετία δεν υπάρχει «Singular Logic». Η διαχείριση των αποτελεσμάτων είναι μια αμιγώς δημόσια, αποκεντρωμένη διαδικασία:

1. Καταμέτρηση από τους Δήμους.

2. Επαλήθευση από τα Καντόνια.

3. Ανακοίνωση από την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία. Δεν μεσολαβεί καμία ιδιωτική εταιρεία, διασφαλίζοντας ότι η λαϊκή ετυμηγορία παραμένει υπό τον άμεσο έλεγχο του κράτους και των πολιτών.

newsroom

pellain.com