Τέμπη: Όταν η Κομματική Μονοχρωμία «Πνίγει» την Εθνική Απαίτηση για Δικαιοσύνη

Η φετινή συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος για την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών άφησε μια πικρή γεύση, όχι μόνο λόγω της θλιβερής ανάμνησης, αλλά και λόγω της εικόνας που παρουσίασε. Η διαφορά από την περσινή, συγκλονιστική σε μαζικότητα και παλμό κινητοποίηση, ήταν παραπάνω από εμφανής. Εκεί που πέρυσι κυριαρχούσε ένα αυθόρμητο, υπερκομματικό ποτάμι οργής και πένθους, φέτος η εικόνα είχε έντονο πολιτικό χρώμα — κυρίως κόκκινο.

Η «Ιδιοκτησία» της Μνήμης

Η κυριαρχία κομματικών συμβόλων, σημαιών και οργανωμένων μπλοκ δημιούργησε την αίσθηση ότι ένας δημόσιος χώρος μνήμης και διεκδίκησης μετατράπηκε σε πεδίο κομματικής επίδειξης ισχύος. Εδώ ανακύπτει ένα ερώτημα ουσίας: Μπορεί μια εθνική τραγωδία να ανήκει σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό ακροατήριο; Τα Τέμπη δεν αφορούν ιδεολογικά στρατόπεδα· αφορούν γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, νέους που δεν επέστρεψαν ποτέ και μια κοινωνία που απαιτεί κάθαρση. Όταν μια συγκέντρωση αποκτά «μονοχρωματικό» χαρακτήρα, ένα μεγάλο κομμάτι πολιτών νιώθει ότι δεν εκπροσωπείται και απομακρύνεται.

Η Σιωπή της Μαρίας Καρυστιανού

Το πιο μελανό σημείο της εκδήλωσης, ωστόσο, ήταν η διαχείριση των προσώπων που συμβόλισαν τον αγώνα για δικαιοσύνη. Υπό την έγκριση ή την ανοχή της νέας ηγεσίας του Συλλόγου Θυμάτων, ο κομματικός συμβολισμός φάνηκε να υπερτερεί της ουσίας. Είναι αδιανόητο άνθρωποι που κράτησαν ζωντανό το αίτημα για δικαίωση, όπως η Μαρία Καρυστιανού, η οποία έφτασε μέχρι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να καταλήγουν απλοί θεατές μέσα στο πλήθος.

Η αποχώρησή της από το βήμα, χωρίς δραματικούς τόνους ή δημόσιες καταγγελίες, είχε το δικό της βάρος. Ήταν μια στάση αξιοπρέπειας που έδειξε ότι ο θεσμικός σεβασμός προηγείται της εφήμερης σύγκρουσης, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το κενό που δημιουργεί ο κομματικός εναγκαλισμός ενός ιερού αγώνα.

Ποιος Κερδίζει από το «Αλληλοφάγωμα»;

Ο προβληματισμός είναι εύλογος: Ποιον ωφελεί τελικά αυτή η εικόνα; Ποιος τρίβει τα χέρια του βλέποντας το μέτωπο της διεκδίκησης να διασπάται ή να ταυτίζεται οπτικά με συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους; Η απάντηση είναι προφανής: Η κυβέρνηση και ο κ. Μητσοτάκης.

Όταν ένα καθολικό κοινωνικό αίτημα περιορίζεται στα στενά όρια ενός κόμματος, το μήνυμά του αποδυναμώνεται. Οι φήμες για «ανίερες συμμαχίες» με σκοπό τον περιορισμό της απήχησης προσώπων που ενοχλούν το σύστημα, ακόμα κι αν δεν υιοθετούνται, τροφoδοτούνται από τέτοιου είδους πρακτικές. Ο χρόνος, βέβαια, είναι ο τελικός κριτής: Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.

Η Ανάγκη για Υπέρβαση

Τα Τέμπη δεν χρειάζονται «ιδιοκτήτες». Χρειάζονται αλήθεια, διαφάνεια και τη συνοχή όλων των πολιτών για να επιτευχθεί η τιμωρία των ενόχων. Αν η περσινή εικόνα έδειξε τη δύναμη της ενότητας, η φετινή υπενθύμισε τον κίνδυνο της πολιτικής μονομέρειας.

Είναι χρέος στη μνήμη των 57 νεκρών να μη μετατραπούν οι επέτειοι μνήμης σε γραφικές, ολιγάριθμες κομματικές συνάξεις. Η δικαιοσύνη απαιτεί τη φωνή ολόκληρης της κοινωνίας, χωρίς διαχωριστικά τείχη και κομματικές περιφράξεις.

newsroom

pellain.com