Στον αγροτικό κόσμο –αλλά πλέον και σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα– έχει παγιωθεί η πεποίθηση ότι η συνάντηση δεν γίνεται για να ληφθούν αποφάσεις, αλλά για να ανακοινωθούν τετελεσμένα.
Η αγανάκτηση ξεχειλίζει, καθώς η κυβέρνηση έχει ήδη βάλει την υπογραφή της στη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη MERCOSUR, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σε μαζικές εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες, την ώρα που η ελληνική παραγωγή στραγγαλίζεται από το κόστος, τη φορολογία και την έλλειψη ουσιαστικής στήριξης.
Για τους αγρότες, η υπογραφή της συμφωνίας αποτελεί πολιτική πρόκληση. Τη χαρακτηρίζουν ευθεία υπονόμευση του πρωτογενούς τομέα και απόδειξη ότι η ελληνική ύπαιθρος αντιμετωπίζεται ως «παράπλευρη απώλεια» μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής που ευνοεί τις αγορές και όχι την παραγωγή. Το γεγονός ότι δεν προηγήθηκε καμία ουσιαστική διαβούλευση εντείνει το αίσθημα περιφρόνησης και πολιτικής αποξένωσης.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια, ωστόσο, δεν περιορίζεται στους αγρότες. Εργαζόμενοι, επαγγελματίες και μικρομεσαίοι βλέπουν στον αγροτικό αγώνα τον καθρέφτη της δικής τους ανασφάλειας: ακρίβεια, συμπίεση εισοδημάτων και αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην της κοινωνίας. Η οργή μετατρέπεται σε συλλογική αμφισβήτηση της πολιτικής κατεύθυνσης.
Στο τραπέζι της συνάντησης αναμένεται να παρουσιαστούν μέτρα «ανακούφισης», επιδοτήσεις και υποσχέσεις, χωρίς όμως καμία δέσμευση για αναθεώρηση των στρατηγικών επιλογών. Για τους αγρότες, αυτό δεν συνιστά λύση αλλά επικοινωνιακή διαχείριση.
Το διακύβευμα είναι πλέον σαφές: ή η κυβέρνηση θα αναγνωρίσει ότι η κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της ή η σύγκρουση θα κλιμακωθεί. Γιατί, όπως λένε οι ίδιοι οι αγρότες, «όταν οι αποφάσεις έχουν ήδη υπογραφεί, ο διάλογος είναι απλώς άλλοθι».
newsroom
.png)
Δημοσίευση σχολίου