582 μ.Χ. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διερχόταν δύσκολα χρόνια. Οι πρώτες φυλές των Σλάβων είχαν εμφανιστεί και πραγματοποιούσαν επιδρομές σε όλο τον Ελλαδικό χώρο, λεηλατώντας τα πάντα και φτάνοντας έως και την Αθήνα. Οι Άβαροι πίεζαν συνεχώς, μέχρι που ο Αυτοκράτορας Τιβέριος Β' Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να συνάψει ανακωχή μαζί τους.
Στη μακρινή Ανατολή, ένας τεράστιος στρατός Περσών εισέβαλε στα ανατολικά σύνορα της Βυζαντινής Μεσοποταμίας, καθώς ο πόλεμος μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών συνεχιζόταν. Η εισβολή των Σασσανιδών αποτελούσε την αντεπίθεσή τους στη μεγάλη επιδρομή που είχαν εξαπολύσει οι Βυζαντινοί (Ρωμαίοι) το προηγούμενο έτος.
Σε απάντηση της περσικής εισβολής, ο Έλληνας Αυτοκράτορας Τιβέριος Β' Κωνσταντίνος έστειλε τον γαμπρό του, Μαυρίκιο, ο οποίος έφερε τον τίτλο του Μαγίστρου του Στρατού (Magister Militum). Οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι συναντήθηκαν στην Κωνσταντίνη της Βυζαντινής (Ρωμαϊκής) Μεσοποταμίας. Στρατηγός των Περσών ήταν ένας ικανός και γενναίος άνδρας, ονομαζόμενος Ταμχοσδρόης (Tamchosroes).
Ήταν καλοκαίρι, μήνας Ιούλιος, και η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Το ρωμαϊκό στρατόπεδο βρισκόταν σε μεγάλο αναβρασμό, καθώς την επομένη τα δύο στρατεύματα θα συγκρούονταν. Η μάχη προβλεπόταν αμφίρροπη, αφού και οι δύο στρατοί ήταν ισοδύναμοι σε ποιότητα. Η λεπτομέρεια θα έκρινε το αποτέλεσμα.
Αυτά σκεφτόταν ένας χαμηλόβαθμος αξιωματικός των καταφράκτων, καθισμένος μπροστά στη φωτιά, το βράδυ της παραμονής της μάχης. Και τότε, μετά από πολλή προσευχή, πήρε την απόφασή του. Γνώριζε ένα περσικής καταγωγής παιχνίδι στρατηγικής, όπου νικητής αναδεικνύεται όποιος εξουδετερώσει τον βασιλιά του αντιπάλου. Αυτό, λοιπόν, αποφάσισε να πράξει.
Το επόμενο πρωί, οι στρατιώτες των δύο στρατευμάτων άρχισαν να παρατάσσονται. Ο Κωνσταντίνος, όμως, δεν πήγε ποτέ στη μονάδα του. Άρχισε να παρατηρεί τις σημαίες του αντιπάλου και, κάποια στιγμή, εντόπισε το λάβαρο που υποδείκνυε τη θέση του στρατηγού Ταμχοσδρόη. Ο Πέρσης στρατηγός βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, ίσως για να δώσει τις τελευταίες οδηγίες στους αξιωματικούς του ή για να εμψυχώσει τους άνδρες του.
Τότε, ο Κωνσταντίνος σπιρούνισε το πολεμικό του άλογο —καταφράκτο και αυτό, όπως ακριβώς και ο ίδιος— και άρχισε να καλπάζει μόνος του εναντίον των χιλιάδων Περσών. Οι Βυζαντινοί συνάδελφοί του τον κοιτούσαν έκπληκτοι. Το ίδιο και οι Πέρσες, οι οποίοι σύντομα άρχισαν να γελούν. Πίσω του, ένας αξιωματικός τον διέταξε να επιστρέψει. Ο Κωνσταντίνος δεν έδωσε σημασία και γρήγορα πλησίασε σε απόσταση βολής τόξου. Μερικοί Πέρσες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν με τα τόξα τους, όμως τα βέλη τους δεν του προκάλεσαν καμία ζημιά (λόγω της βαριάς πανοπλίας). Τώρα οι Πέρσες δεν γελούσαν πια, ενώ οι Βυζαντινοί φώναζαν «Νίκα!».
Ο Κωνσταντίνος έβλεπε πλέον τα πρόσωπα των σαστισμένων Περσών. Δεν είχαν καταλάβει τι σκοπεύει να κάνει και ποιος ήταν ο στόχος του. Εντόπισε τον Ταμχοσδρόη και σπιρούνισε ξανά το άλογό του για να αναπτύξει μέγιστη ταχύτητα. Δύο σωματοφύλακες του στρατηγού άρχισαν να καλπάζουν προς το μέρος του. Ο Κωνσταντίνος απέφυγε τις επιθέσεις τους και συνέχισε, αφήνοντάς τους πίσω. Άλλοι δύο κινήθηκαν εναντίον του, αλλά τον έναν τον έριξε κάτω με τη μασια (κεφαλοθραύστη) του, ενώ απέκρουσε το χτύπημα του άλλου με την ασπίδα του.
Σπιρούνισε και πάλι το άλογό του και έφτασε, τελικά, μπροστά στον τρομαγμένο στρατηγό Ταμχοσδρόη. Του κατάφερε ένα ισχυρό χτύπημα με τη μάσσα στο κεφάλι και ο στρατηγός έπεσε από το άλογό του ζαλισμένος. Αμέσως μετά, ο Κωνσταντίνος άλλαξε γρήγορα όπλο, όπως εκπαιδευόταν για χρόνια, πήρε το δόρυ του και το κάρφωσε στα πλευρά του Πέρση στρατηγού, ο οποίος πέθανε ακαριαία.
Στιγμές αργότερα, δεκάδες κοντάρια των Περσών διαπέρασαν το κλιβάνιο (θώρακα) του Κωνσταντίνου. Καθώς ξεψυχούσε, έβλεπε όλο το ρωμαϊκό στράτευμα να ρίχνεται στη μάχη, ενώ από χιλιάδες στόματα ακουγόταν η πολεμική κραυγή τους. Αντίθετα, οι Πέρσες είχαν χαθεί, καθώς ο διοικητής τους δεν υπήρχε πια.
Ο Μάγιστρος του Στρατού, Μαυρίκιος, κέρδισε μια απρόσμενη και συντριπτική νίκη επί του περσικού στρατού, χάρη στο ανδραγάθημα ενός χαμηλόβαθμου αξιωματικού των καταφράκτων.
Όταν ο στρατός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο Αυτοκράτορας Τιβέριος Β' Κωνσταντίνος γιόρτασε τη νίκη του γαμπρού του με μεγάλο θρίαμβο και τέλεσε αγώνες αρματοδρομιών για να τιμήσει τον καταφράκτο, ο οποίος μπήκε στο πάνθεον των αγνώστων ηρώων του μεσαιωνικού Ελληνισμού.
Πηγές:
Σημειώσεις του Υπερασπιστή Μενάνδρου
Ιωάννης της Εφέσου
إرسال تعليق