Η συζήτηση για την οδική ασφάλεια στην Ελλάδα συχνά εξαντλείται στην έλλειψη οδηγικής παιδείας και στην αυστηροποίηση των ποινών. Όμως, πίσω από την παραβατικότητα κρύβεται μια θεμελιώδης, αμέλητη πραγματικότητα: τα υφιστάμενα όρια ταχύτητας στους ελληνικούς δρόμους αποτελούν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, απολίθωμα περασμένων δεκαετιών, παντελώς αποκομμένο από τη σύγχρονη τεχνολογία των αυτοκινήτων και τις πραγματικές ανάγκες της εποχής.
Όρια άλλης εποχής για αυτοκίνητα του σήμερα
Όταν τα όρια ταχύτητας θεσπίστηκαν, ο στόλος των οχημάτων αποτελούνταν από αυτοκίνητα χωρίς συστήματα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), χωρίς ηλεκτρονικά συστήματα ευστάθειας (ESP), με υποτυπώδη φρένα και ανύπαρκτη ακαμψία πλαισίου.
Σήμερα, ακόμη και το πιο προσιτό αυτοκίνητο πόλης διαθέτει προηγμένα συστήματα ενεργητικής ασφάλειας, αυτόματο φρενάρισμα εκτάκτου ανάγκης και εξαιρετικά κρατήματα. Η διατήρηση ορίων όπως τα 50 km/h σε ευρείες αρτηρίες διπλής κατεύθυνσης με νησίδα ή τα 80 km/h σε ανοιχτούς επαρχιακούς δρόμους δεν προσφέρει επιπλέον ασφάλεια· αντίθετα, προκαλεί εκνευρισμό, οδηγική αποσύνδεση και τεχνητή συμφόρηση.
Το αλαλούμ των πινακίδων και το «ψηφιακό» χάος
Το πρόβλημα επιτείνεται από την απόλυτη προχειρότητα στη σηματοδότηση:
Απουσία λογικής: Η μετάβαση από όριο 90 km/h σε 30 km/h μέσα σε λίγα μέτρα, χωρίς να έχει αλλάξει η γεωμετρία του δρόμου ή το περιβάλλον, καταργεί κάθε έννοια οδικής μηχανικής.
Ψηφιακή αμηχανία: Η ασυνέπεια αυτή είναι τόσο έντονη που ακόμη και οι πιο εξελιγμένες εφαρμογές πλοήγησης (Google Maps, Waze) αδυνατούν να χαρτογραφήσουν την πραγματικότητα, εμφανίζοντας διαρκώς λανθασμένες ενδείξεις.
Τιμωρητική λογική: Η τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης πάνω σε δρόμους με τεχνητά χαμηλά όρια μετατρέπει την οδική ασφάλεια σε μηχανισμό εισπρακτικής πολιτικής.
Η ανάγκη για επιστημονικό επανακαθορισμό
Για να γίνει ένα όριο ταχύτητας σεβαστό, πρέπει πρώτα να είναι αυτο-εξηγούμενο (self-explaining). Ο οδηγός πρέπει να αντιλαμβάνεται αμέσως από τη διαμόρφωση του δρόμου γιατί καλείται να επιβραδύνει.
Η λύση δεν είναι η οριζόντια μείωση των ορίων με «το δάχτυλο στον αέρα», αλλά η άμεση επικαιροποίησή τους βάσει σύγχρονων συγκοινωνιολογικών μελετών, με παράλληλη αναβάθμιση των υποδομών (διαβάσεις πεζών, παράπλευροι δρόμοι, σωστή διαγράμμιση). Όσο η πολιτεία αντιμετωπίζει τα όρια ταχύτητας ως γραφειοκρατική υποχρέωση και όχι ως δυναμικό εργαλείο οδικής ασφάλειας, η απαξίωσή τους από τους οδηγούς θα παραμένει το αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Με πληροφορίες από: https://www.autotriti.gr
Δημοσίευση σχολίου