.png)
Η κλιμάκωση των επιθέσεων στη Μαύρη Θάλασσα περνά πλέον σε επικίνδυνο και ανοιχτά εχθρικό στάδιο για την Ελλάδα, με ελληνόκτητα δεξαμενόπλοια να βρίσκονται στο επίκεντρο στρατιωτικών πληγμάτων και την κυβέρνηση να παρακολουθεί αμήχανη – αν όχι συνένοχη.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, τέσσερα ελληνικά τάνκερ έχουν δεχθεί επιθέσεις ή έχουν βρεθεί σε άμεσο κίνδυνο, στο πλαίσιο των ουκρανικών επιχειρήσεων κατά πλοίων που θεωρούνται «συνδεδεμένα» με τη ρωσική εφοδιαστική αλυσίδα. Στην πραγματικότητα, όμως, πλήττεται ευθέως η ελληνική ναυτιλία, ένας από τους βασικούς πυλώνες της εθνικής οικονομίας.
Πύρινα πλήγματα σε ελληνικά πλοία
Το πρωί της Τρίτης 13 Ιανουαρίου, δύο ελληνόκτητα δεξαμενόπλοια δέχθηκαν επιθέσεις ενώ βρίσκονταν σε αναμονή φόρτωσης στον τερματικό σταθμό του Caspian Pipeline Consortium στη Μαύρη Θάλασσα.
Το «Delta Harmony», συμφερόντων της Delta Tankers του Διαμαντή Διαμαντίδη, επλήγη τη στιγμή που ετοιμαζόταν να φορτώσει πετρέλαιο, προκαλώντας πυρκαγιά που ευτυχώς κατασβέστηκε άμεσα. Λίγη ώρα αργότερα, το «Matilda» της Thenamaris του Νικόλα Μαρτίνου δέχθηκε πλήγμα από drones σε απόσταση περίπου 30 ναυτικών μιλίων από τον τερματικό σταθμό, με ζημιές στο κατάστρωμα.
Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι οι ζημιές είναι επισκευάσιμες, το μήνυμα είναι σαφές: τα ελληνικά πλοία δεν θεωρούνται πλέον «ουδέτερα».
Όταν η κυβέρνηση διαλέγει πλευρά, οι συνέπειες έρχονται
Το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά είναι πολιτικό και αφορά ευθέως την Αθήνα:
πώς περιμένει η κυβέρνηση να μείνει στο απυρόβλητο η ελληνική ναυτιλία, όταν έχει επιλέξει να εμπλακεί ενεργά στον πόλεμο;
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που έχουν παραδώσει στρατιωτικό υλικό, πυρομαχικά και οπλικά συστήματα στην Ουκρανία, μεγάλο μέρος των οποίων προέρχεται από αποθέματα που συνδέονται με την αποστρατιωτικοποίηση νησιών και την αποδυνάμωση της εθνικής άμυνας στο Αιγαίο. Και αυτό, χωρίς καμία ουσιαστική δημόσια συζήτηση, χωρίς διαφάνεια και χωρίς ανταλλάγματα ασφαλείας.
Όταν όμως μια χώρα παύει να τηρεί στοιχειώδη ισορροπία, παύει να θεωρείται ουδέτερη. Και στον πόλεμο, η ουδετερότητα –ή η απώλειά της– έχει συνέπειες.
Ελληνική ναυτιλία σε γεωπολιτική μέγγενη
Η Μαύρη Θάλασσα έχει μετατραπεί σε ενεργό πολεμικό πεδίο, με επιθέσεις, αντίποινα και συνεχή χρήση drones. Οι εξαγωγές πετρελαίου από το Καζακστάν πλήττονται, οι θαλάσσιες οδοί αποσταθεροποιούνται και η εμπορική ναυτιλία μετατρέπεται σε παράπλευρη απώλεια μιας σύγκρουσης που διεθνοποιείται επικίνδυνα.
Κι όμως, από την ελληνική κυβέρνηση ούτε λέξη:
-
ούτε για την προστασία των ελληνικών πληρωμάτων,
-
ούτε για την ασφάλεια των πλοίων,
-
ούτε για το αν η εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο έχει κοστολογηθεί πολιτικά και οικονομικά.
Το τίμημα της επιλογής
Η πραγματικότητα είναι σκληρή:
η Ελλάδα εξοπλίζει έναν πόλεμο και ταυτόχρονα βλέπει τα πλοία της να γίνονται στόχοι. Χωρίς σχέδιο, χωρίς ασπίδα και χωρίς διπλωματική εφεδρεία.
Όταν η εξωτερική πολιτική μετατρέπεται σε μονομερή στοίχιση και η άμυνα σε αποθήκη προς εκποίηση, τότε το τίμημα δεν το πληρώνουν οι κυβερνήσεις — το πληρώνουν οι ναυτικοί, οι εταιρείες και τελικά η ίδια η χώρα.
Και το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι απλό και αμείλικτο:
πόσα ακόμα ελληνικά πλοία πρέπει να χτυπηθούν για να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι αυτή η επιλογή έχει κόστος;
newsroom
إرسال تعليق