Σημαντικές και εν δυνάμει ιστορικές εξελίξεις φέρεται να βρίσκονται σε εξέλιξη στις ελληνογαλλικές σχέσεις, στον τομέα της άμυνας και της βιομηχανικής συνεργασίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας κατέθεσε επίσημη πρόταση προς την ελληνική κυβέρνηση, η οποία – αν επιβεβαιωθεί – συνιστά ένα από τα πιο φιλόδοξα αμυντικά πακέτα των τελευταίων δεκαετιών.
Η πρόταση αφορά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ναυπήγησης και μεταφοράς τεχνολογίας, με επίκεντρο τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και στόχο όχι μόνο την ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά και την ουσιαστική ανασυγκρότηση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Τι προβλέπει το γαλλικό πακέτο
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η γαλλική πλευρά προτείνει:
-
Ναυπήγηση τριών φρεγατών στην Ελλάδα, με ενδεχόμενο να πρόκειται για σκάφη μεγαλύτερης κλάσης από τις ήδη γνωστές Belharra.
-
Ναυπήγηση τεσσάρων υποβρυχίων νέας γενιάς, τα οποία χαρακτηρίζονται ως από τα πιο αθόρυβα παγκοσμίως – πιθανόν τύπου SMX ηλεκτρικά.
-
Παράδοση πλήρων σχεδίων ναυπήγησης, κάτι που σημαίνει ουσιαστική μεταφορά πνευματικής ιδιοκτησίας.
-
Μεταφορά τεχνογνωσίας σε Έλληνες μηχανικούς και τεχνικούς.
-
40% ελληνική συμμετοχή στο έργο, ποσοστό εξαιρετικά υψηλό για εξοπλιστικό πρόγραμμα τέτοιας κλίμακας.
Αν όλα αυτά επιβεβαιωθούν, δεν μιλάμε απλώς για εξοπλισμούς, αλλά για βιομηχανική αναγέννηση, με χιλιάδες θέσεις εργασίας και επαναφορά της Ελλάδας στον χάρτη της ευρωπαϊκής ναυπηγικής παραγωγής.
Όχι απλώς αγορά – στρατηγική συμμαχία
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται ως απλός πελάτης, αλλά ως συμπαραγωγός και συνδιαμορφωτής τεχνολογίας. Πρόκειται για μια σπάνια περίπτωση όπου εξοπλισμός, βιομηχανία και γεωπολιτική στρατηγική μπορούν να ευθυγραμμιστούν.
Τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αποκτούν ξανά ρόλο αιχμής και το Πολεμικό Ναυτικό θα μπορούσε να περάσει σε εντελώς νέα επιχειρησιακή εποχή.
Και όμως… πάλι θεατές
Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι η πρόταση. Είναι η στάση μας.
Αντί η Ελλάδα να έχει απαιτήσει εδώ και χρόνια τέτοιες συμφωνίες, αντί να έχει θέσει όρους και κόκκινες γραμμές στις μεγάλες αμυντικές συνεργασίες, για άλλη μια φορά εμφανίζεται να περιμένει “να πέσει η πίτα για να τη φάει”.
Δεν διεκδικούμε. Δεν σχεδιάζουμε. Δεν πιέζουμε. Απλώς αποδεχόμαστε ό,τι μας προτείνουν και το βαφτίζουμε επιτυχία.
Σε μια χώρα με ιστορία ναυπηγικής, με γεωγραφική θέση-κλειδί και με πραγματικές αμυντικές ανάγκες, το να περιμένεις τις πρωτοβουλίες των άλλων αντί να τις διαμορφώνεις εσύ, δεν είναι απλώς πολιτικό λάθος.
Είναι κρατική ανεπάρκεια στο πλήρες της μεγαλείο.
Και το ερώτημα παραμένει:
θα μετατραπεί αυτή η πρόταση σε στρατηγικό άλμα ή σε άλλη μια χαμένη ευκαιρία που απλώς… «μας την πρότειναν»;
newsroom
إرسال تعليق