Συμπληρώνονται σήμερα 69 χρόνια από εκείνη την ηρωική Κυριακή της 3ης Μαρτίου 1957. Μια ημέρα που η ιστορία της Κύπρου σταμάτησε να γράφεται με μελάνι και άρχισε να χαράσσεται με φωτιά στις πλαγιές του Μαχαιρά. Ο Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α., ο θρυλικός «Ζήδρος» των βουνών, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, πέρασε στην αθανασία επιλέγοντας συνειδητά τον δρόμο της θυσίας αντί της ταπεινωτικής παράδοσης.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε όταν, μετά από προδοσία, οι βρετανικές δυνάμεις περικύκλωσαν το κρησφύγετο του Αυξεντίου κοντά στη Μονή Μαχαιρά. Εκατοντάδες στρατιώτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν άνθρωπο και την ολιγομελή ομάδα του.
Με την αυτοθυσία που διακρίνει τους μεγάλους ηγέτες της παγκόσμιας ιστορίας, ο Αυξεντίου διέταξε τους τέσσερις συντρόφους του, τον Αυγουστή, τον Παπαδόπουλο, τον Συμεωνίδης και τον Στυλιανού, να βγουν έξω και να παραδοθούν, δηλώνοντας με σθένος πως ο ίδιος έπρεπε να πολεμήσει και να πεθάνει εκεί.
Για δέκα ολόκληρες ώρες, ο Αυξεντίου με τον Αυγουστή, κρατούσε τους αποικιοκράτες σε απόσταση, απαντώντας με καταιγισμό πυρών σε κάθε έκκληση για παράδοση.
Όταν οι Βρετανοί συνειδητοποίησαν πως δεν μπορούσαν να λυγίσουν το φρόνημά του με τα συμβατικά όπλα, κατέφυγαν στην πιο άνανδρη μέθοδο, χρησιμοποιώντας βενζίνη και εμπρηστικές βόμβες για να κάψουν το κρησφύγετο.
Ο Αυξεντίου έγινε παρανάλωμα του πυρός, αλλά η θυσία του μετατράπηκε σε πύρινο σύμβολο για έναν ολόκληρο λαό που διεκδικούσε την Ελευθερία και την Ένωση.
Η κληρονομιά που άφησε ο ήρωας στα 29 του χρόνια δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική απώλεια, αλλά η ηθική νίκη του Ελληνισμού έναντι της αυτοκρατορίας. Δίδαξε με το παράδειγμά του πως ο πραγματικός ηγέτης προστατεύει τους στρατιώτες του, πως ο ελεύθερος άνθρωπος δεν αιχμαλωτίζεται ποτέ και πως η πίστη στον όρκο της Ε.Ο.Κ.Α. τηρείται μέχρι την τελευταία πνοή.
Σήμερα, 69 χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει άσβεστη και ο Σταυραετός συνεχίζει να πετά πάνω από τις βουνοκορφές του Τροόδους, υπενθυμίζοντάς μας πως η μεγαλοσύνη των εθνών μετριέται με το πύρωμα της καρδιάς και το αίμα της θυσίας.
Δημοσίευση σχολίου