"Λάβετε φάγετε
τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου
το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου
ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ απ’ το χωριό Λύση
οδηγού ταξί το επάγγελμα
που 'μαθε στη μεγάλη σχολή του αγώνα
τόσα μόνο γράμματα όσα να φτιάχνουν τη λέξη Ελευθερία""
Με αυτούς τους Τραντέλλενες ως πρότυπα μεγαλώσαμε ,σ αυτούς θέλαμε να μοιάσουμε, αυτών των ανδρών τον αγώνα να συνεχίσουμε,αυτό θέλουμε να περάσουμε και στα παιδιά μας.
Όχι δεν διδάσκονται στα σχολεία μας αυτοί οι αγώνες ,τουλάχιστον όχι όπως και όσο πρέπει.
Το καρβουνιασμένο πτώμα του αναγνώρισε πρώτος ο πατέρας του στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λευκωσίας.
«Απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκκάλες του», όπως είπε, «κι από κείνο το χρυσό κωσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του».
Βγήκε από το νεκροτομείο χαμογελώντας… Κι όταν ρωτήθηκε από τους οικείους του γιατί γελούσε, κι αν τελικά δεν είναι ο Γρηγόρης, αυτός απάντησε με περηφάνια:
«Ναι, ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε» και αφού απομακρύνθηκε λίγο, έβαλε τα κλάματα…
Η μάνα του όταν πληροφορήθηκε το μαύρο μαντάτο έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτω απ’ το δυνατό σαγόνι της και είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της:
«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».
Δημοσίευση σχολίου