Σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα υποτίθεται ότι έχει κλείσει ένα από τα πιο ευαίσθητα εθνικά ζητήματα μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών, έρχονται νέα περιστατικά να αποδείξουν ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από τη θεωρία.
Βίντεο που κυκλοφορούν —και που πλέον δεν μπορούν να αγνοηθούν— καταγράφουν δημόσιες εκδηλώσεις στην ελληνική επικράτεια, όπου ακούγονται τραγούδια με σαφές αλυτρωτικό περιεχόμενο.
Τραγούδια που:
- μιλούν για «μακεδονική πατρίδα» πέραν των συνόρων
- υπονοούν ανύπαρκτες «μειονότητες»
- και αναπαράγουν αφηγήσεις που η ίδια η συμφωνία υποτίθεται ότι είχε ακυρώσει
Δεν είναι «παράδοση» – είναι προπαγάνδα
Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι γνωστή: «πολιτιστική έκφραση», «παράδοση», «μουσική».
Όμως τα βίντεο δείχνουν κάτι πολύ διαφορετικό.
Δεν πρόκειται για απλή μουσική.
Πρόκειται για εργαλειοποιημένη πολιτιστική έκφραση.
Όταν οι στίχοι έχουν σαφές πολιτικό περιεχόμενο
Όταν αναπαράγονται συγκεκριμένα αφηγήματα
Και όταν αυτό γίνεται συστηματικά σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα
τότε δεν μιλάμε για τέχνη. Μιλάμε για προπαγάνδα.
Η σιωπή των αρχών
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν τα ίδια τα περιστατικά.
Είναι η απουσία αντίδρασης.
- Πού είναι οι τοπικές αρχές;
- Πού είναι το Υπουργείο Παιδείας όταν τέτοια φαινόμενα εμφανίζονται ακόμη και σε ακαδημαϊκούς χώρους;
- Πού είναι η Πολιτεία όταν τίθεται θέμα εθνικής ευαισθησίας;
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ανοχή.
Από τη «συμφωνία» στην πραγματικότητα
Η Συμφωνία των Πρεσπών παρουσιάστηκε ως λύση που θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα του αλυτρωτισμού.
Σήμερα όμως βλέπουμε:
- επανεμφάνιση των ίδιων αφηγήσεων
- δημόσια διάχυση αυτών των μηνυμάτων
- και απουσία ελέγχου ή αντίδρασης
Το ερώτημα είναι πλέον ξεκάθαρο:
Τελείωσε ποτέ ο αλυτρωτισμός ή απλώς άλλαξε μορφή;
Τα βίντεο μιλούν από μόνα τους
Τα ντοκουμέντα που έρχονται στο φως δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας.
Δεν πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά».
Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη πρακτική.
Και όταν αυτά συμβαίνουν μέσα στην Ελλάδα, τότε το ζήτημα δεν είναι πολιτιστικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί ως χώρος ανεξέλεγκτης διάδοσης αλυτρωτικών αφηγήσεων.
Η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμελιώδης.
Αλλά δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο αμφισβήτησης της ίδιας της ιστορίας και της εθνικής συνείδησης.
Αν δεν υπάρξει σαφής αντίδραση τώρα,
το επόμενο βήμα δεν θα είναι η ανοχή — θα είναι η κανονικοποίηση.
Δείτε τα σχετικά βίντεο που αποκαλύπτουν τι πραγματικά συμβαίνει:
إرسال تعليق