Και έτσι δεν λύνει τη λειψυδρία. Απλώς αλλάζει τον διαχειριστή της έλλειψης.
Η κυβέρνηση επιλέγει για τη Χαλκιδική µια διαδικασία παράλογη, ανάποδη και επικίνδυνη. Αντί να ξεκινήσει από το πραγµατικό πρόβληµα –τη λειψυδρία, την εξάντληση των υδροφορέων, τις τεράστιες θερινές ανάγκες και την έλλειψη βασικών έργων– ξεκινά από την αλλαγή του φορέα διαχείρισης.
Με το σχέδιο νόµου του υπουργείου Περιβάλλοντος, η ύδρευση, η αποχέτευση και η άρδευση της Χαλκιδικής µεταφέρονται υποχρεωτικά στην ΕΥΑΘ. Μαζί µεταφέρονται αρµοδιότητες, δίκτυα, εγκαταστάσεις, προσωπικό, οικονοµικές απαιτήσεις, διαθέσιµα και τιµολογιακή πολιτική. Οµως το πραγµατικό και ολοκληρωµένο επενδυτικό σχέδιο προβλέπεται να καταρτιστεί αργότερα.
Με δυο λόγια, πρώτα αποφασίζεται ποιος θα διαχειρίζεται το νερό και µετά θα εξεταστεί πόσο νερό υπάρχει, πόσο χρειάζεται η Χαλκιδική και ποια έργα πρέπει να κατασκευαστούν.
Αυτό δεν είναι σχεδιασµός. Είναι θεσµικός αυτοσχεδιασµός.
Πριν από οποιαδήποτε µεταφορά θα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί ένα ολοκληρωµένο υδατικό ισοζύγιο. Πόσο νερό καταναλώνουν οι µόνιµοι κάτοικοι; Πόσο αυξάνεται η ζήτηση το καλοκαίρι, όταν ο πληθυσµός πολλαπλασιάζεται λόγω του τουρισµού; Ποιες είναι οι πραγµατικές ανάγκες της γεωργικής άρδευσης; Πόσο νερό µπορούν να δώσουν µε ασφάλεια οι γεωτρήσεις χωρίς να εξαντληθούν ή να υφαλµυρωθούν οι υδροφόροι ορίζοντες;
Σε αυτά τα βασικά ερωτήµατα δεν υπάρχουν δηµόσιες και δεσµευτικές απαντήσεις. ∆εν υπάρχoυν επίσης συγκεκριµένος κατάλογος έργων, εξασφαλισµένη χρηµατοδότηση και σαφές χρονοδιάγραµµα. Τι θα γίνει µε το έργο του Χαβρία; Πού θα κατασκευαστούν ταµιευτήρες; Ποια παλαιά δίκτυα θα αντικατασταθούν; Πώς θα αντιµετωπιστούν οι διαρροές, το αρσενικό, τα νιτρικά και η υφαλµύρωση; Πότε θα γίνουν διασυνδέσεις δικτύων, έργα επαναχρησιµοποίησης νερού ή, όπου απαιτείται, αφαλατώσεις;
Η κυβέρνηση δεν απαντά πρώτα σε αυτά. Ζητά πρώτα από τη Χαλκιδική να παραδώσει για δεκαετίες τον έλεγχο των υποδοµών και της διαχείρισης.
Ακόµη πιο προβληµατικό είναι ότι δεν παρουσιάστηκε καµία σοβαρή σύγκριση µε εναλλακτικές λύσεις. Γιατί δεν εξετάστηκε η ουσιαστική ενίσχυση των ∆ΕΥΑ; Γιατί δεν συζητήθηκε ένας δηµόσιος διαδηµοτικός φορέας νερού της Χαλκιδικής; Γιατί δεν επιλέχθηκε συνεργασία µε την ΕΥΑΘ για µεγάλα έργα και τεχνική υποστήριξη, χωρίς υποχρεωτική µεταφορά περιουσίας και αρµοδιοτήτων;
Η αλλαγή της επωνυµίας στον λογαριασµό δεν δηµιουργεί ούτε ένα κυβικό µέτρο νερού. Ενας µεγαλύτερος φορέας ενδέχεται να διαθέτει περισσότερη τεχνογνωσία και χρηµατοδοτική δυνατότητα. Αυτό όµως πρέπει να αποδειχτεί πριν από τη µεταφορά, όχι να θεωρείται δεδοµένο και να εξετάζεται εκ των υστέρων.
Η ορθή σειρά είναι αυτονόητη: πρώτα καταγραφή αναγκών και διαθέσιµων πόρων, µετά συγκεκριµένα και χρηµατοδοτηµένα έργα, κατόπιν πραγµατική διαβούλευση και στο τέλος επιλογή του καταλληλότερου φορέα.
Η κυβέρνηση κάνει ακριβώς το αντίθετο. Και έτσι δεν λύνει τη λειψυδρία. Απλώς αλλάζει τον διαχειριστή της έλλειψης.
إرسال تعليق