Η Ελλάδα ενισχύει τις Ένοπλες Δυνάμεις με Rafale, φρεγάτες Belharra και F-35, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει καταφέρει να ανατρέψει την τουρκική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο. Ποια είναι η αξία της στρατιωτικής ισχύος όταν δεν συνοδεύεται από αποτελεσματική εξωτερική πολιτική;
Η Τουρκία συνεχίζει μεθοδικά την προσπάθεια αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας το τουρκολιβυκό μνημόνιο ως βασικό εργαλείο της επεκτατικής της στρατηγικής.
Επτά χρόνια μετά την υπογραφή του, το 2019, η Άγκυρα εξακολουθεί να επικαλείται μια συμφωνία που παραγνωρίζει την επήρεια ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες.
Η Ελλάδα έχει απορρίψει το μνημόνιο ως αντίθετο προς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ έχει προχωρήσει και σε σημαντικές διπλωματικές πρωτοβουλίες, όπως η συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο το 2020.
Ωστόσο, οι τουρκικές διεκδικήσεις παραμένουν και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να τις εξουδετερώσει.
Εξοπλισμοί δισεκατομμυρίων – Πού είναι η αποτρεπτική στρατηγική;
Η Ελλάδα πραγματοποιεί ένα από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων δεκαετιών.
Τα 24 μαχητικά Rafale, οι σύγχρονες φρεγάτες Belharra, η αναβάθμιση των F-16 σε Viper και η προμήθεια των F-35 ενισχύουν σημαντικά την αμυντική ισχύ της χώρας.
Πρόκειται για επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ, τις οποίες χρηματοδοτεί ο ελληνικός λαός με σημαντικές οικονομικές θυσίες.
Τι νόημα έχουν, όμως, αυτοί οι εξοπλισμοί όταν η κυβέρνηση δεν κατορθώνει να μετατρέψει τη στρατιωτική ισχύ σε αποτελεσματική διπλωματική πίεση και αξιόπιστη αποτροπή;
Τα υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα δεν είναι άχρηστα. Αντιθέτως, αποτελούν πολύτιμα μέσα υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας.
Εκείνο που κινδυνεύει να τα καταστήσει πολιτικά ανενεργά είναι μια κυβερνητική στρατηγική που εμφανίζεται περισσότερο προσανατολισμένη στην αποφυγή εντάσεων παρά στην ανάληψη αποφασιστικών πρωτοβουλιών.
Η αποτροπή δεν σημαίνει επιδίωξη στρατιωτικής σύγκρουσης. Σημαίνει ότι η χώρα διαθέτει την ισχύ, την αξιοπιστία και την πολιτική βούληση να προστατεύσει τα δικαιώματά της, ώστε να αποτρέψει την εκδήλωση μιας κρίσης.
Ο διάλογος δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι αδράνειας
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει στη διατήρηση ήρεμων σχέσεων και ανοικτών διαύλων επικοινωνίας με την Τουρκία.
Ο διάλογος είναι αναγκαίος, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό όταν η άλλη πλευρά εξακολουθεί να διατηρεί τις διεκδικήσεις της.
Η Άγκυρα ακολουθεί μια μακροχρόνια στρατηγική με συγκεκριμένους στόχους. Η Αθήνα οφείλει να απαντήσει με ανάλογη συνέπεια, αξιοποιώντας τη στρατιωτική της ισχύ, τις διεθνείς συμμαχίες και το Διεθνές Δίκαιο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να βρεθούν μπροστά στις ευθύνες τους, καθώς η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου αφορά συνολικά τη δυτική ασφάλεια και τις ενεργειακές προοπτικές της περιοχής.
Παράλληλα, απαιτείται στενότερη συνεργασία με την Κύπρο, την Αίγυπτο και άλλους στρατηγικούς εταίρους.
Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει απαντήσεις
Ο ελληνικός λαός δικαιούται να γνωρίζει ποια συγκεκριμένη στρατηγική εξυπηρετούν οι τεράστιες αμυντικές δαπάνες και ποια αποτελέσματα έχουν επιτευχθεί απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις.
Δεν αρκούν οι πανηγυρικές παρουσιάσεις νέων οπλικών συστημάτων και οι διαβεβαιώσεις περί ισχυρής Ελλάδας.
Η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν μετριέται μόνο από τα όπλα που διαθέτει, αλλά και από την αποφασιστικότητα της πολιτικής της ηγεσίας να αξιοποιήσει όλα τα νόμιμα μέσα για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.
Η κυβέρνηση οφείλει να αποδείξει ότι διαθέτει ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης του τουρκολιβυκού μνημονίου και ότι οι εξοπλισμοί δισεκατομμυρίων εντάσσονται σε μια αποτελεσματική εθνική στρατηγική.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να διαθέτει η Ελλάδα ανεπαρκείς Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά να διαθέτει πανίσχυρες Ένοπλες Δυνάμεις και μια εξωτερική πολιτική που δεν αξιοποιεί πλήρως τη δύναμή τους.
newsroom
Δημοσίευση σχολίου