ΤΑ ΑΘΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΥΦΑΙΝΟΥΝΕ ΤΑ ΣΑΒΑΝΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.
Γράφει ο Βαλκανίδης Δήμος εκ Κουφαλίων
Ως Ρωμαίικη Συνείδηση-Αφύπνιση
Κουφαλίων, από το ημέτερο blog μας tamystikatoubaltou. blogspot, θέλουμε να σας παρουσιάσουμε
προβάλλοντας σας, και εν γένει προωθώντας εν πολλοίς, δύο εντελώς Άγνωστα
Πρόσωπα, ένθεων μαχητικών Προτύπων, δια της καταφανέστατης άδολης ανιδιοτελής
Φιλοπατρίας τους. Καθώς δραστηριοποιήθηκαν, ώστε να περισώσουν αξιοπρεπώς, την
Πατροπαράδοτη Ορθόδοξη, Πατερική μας Εμπειρική Πίστη, την σεβάσμια καθολική
Ταυτότητα μας, της Υπάρξεως. Τους δύο Πρωτεργάτες και εμπνευστές, της
Φιλορθόδοξης Εταιρίας που ιδρύθηκε το 1839, της Μεγάλης Ιδέας, του Ορθόδοξου
Ελληνισμού, ώστε να απελευθερώσει και τις αλύτρωτες ακόμη, τότε σκλαβωμένες
επαρχίες του Ελληνισμού, εις την δυσβάστακτη πολυχρόνια τυραννία, της
Μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Θεσσαλία, Μακεδονία, Ηπείρου,
Θράκη, Κωνσταντινουπόλεως και ου το καθεξής. Τον λογιότατο Ιεροκήρυκα ζηλωτή,
οξυδερκή αξιοπρεπή Ασυμβίβαστο, Κοσμά Φλαμιάτο 1786-1852, από την Κεφαλονιά,
που τον δηλητηριάσαν υπονομευτικά δολίως, στις φυλακές του Ρίου των Πατρών,
όταν τον συνέλαβαν αγρίως κακήν κακώς, τον Μάιο του 1852 οι υποστηρικτές του
πολιτικού Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, δια των Αγγλικών τους συμφερόντων. Συν τοις
άλλοις, τον Όσιο Άγιο Καλόγερο Μοναχό, Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο ή αλλιώς τον
λεγόμενο Παπουλάκο 1780-1861. Αυτές τις ημέρες παρακολούθησα ενδελεχώς
εμπεριστατωμένως, διάφορα video από τον διαδικτυακό χώρο του youtbe, με κατεξοχήν κύριο
θέμα αναφοράς και εν γένει συζητήσεως, τον Σεβάσμιο Ζηλωτή, Καλόγερο Μοναχό,
Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο ή αλλιώς τον λεγόμενο ως Παπουλάκο 1780-1861. Εν
συνεχεία και εμφανώς συνεχιστεί, στο Θεόπνευστο έργο του Κηρύγματος του
Ευαγγελίου, της χειροπιαστής Προσφοράς της Θυσίας του, που μας άφησε ως
ανεκτίμητη κληρονομιά παρακαταθήκης, ο Άγιος Πατροκοσμάς ο Αιτωλός 1714-1779.
Παράλληλα εμφανώς μιμούμενος του, Πρότυπο του καλύτερα, καθώς δεν δίσταζε να
θερμαίνει και Αυτός ως Πνευματικός Φάρος, Φωτοδότης Αντίστασης, τις ψυχές των
σκλαβωμένων ραγιάδων, Ορθόδοξων υποτακτικών Ρωμιών Ελλήνων. Επιπροσθέτως
εναργώς σαν μπουρλοτιέρης, εναντίον της εκάστοτε ανωτέρου ταξικής- κρατικής-πολιτικής,
αλλά και θρησκευτικής καθεστωτικής, αυθαιρεσίας-παρανομίας-προπαγάνδας-παραπληροφορήσεως
που κατοικοέδρευαν. Έτσι με τους πύρινους λόγους των κηρυγμάτων του, που τον
συνόδευαν, ως κήρυκας του Πατροπαράδοτου Θεόπνευστου Ευαγγελίου, απευθυνόμενος
κυρίως προς στα χωριά της Μάνης, υπήρξε η έδρα του. Εν γένει κινούμενος ως
πυρπολητής των ψυχών, με όλη την σημασία των λέξεων, προτρέποντας το
πολυπληθείς ποίμνιο, που τον ακολουθούσε κατά πόδας, των περισσοτέρων από 5.000
ένθερμων πιστών υποστηρικτών του, δια του Χριστεπώνυμου Ποίμνιο, από τα έτη
1847 έως το 1852. Εν προκειμένω που τον συνέλαβαν, αγρίως υπονομευτικά δολίως,
κακήν κακώς, δια της πληρωμένης ως είθισται τρισκατάρατης προδοσίας, των 30
αργυρίων. Καθώς την εκάστοτε προδοσία όλοι την αγάπησαν, αλλά τον προδότη
ουδείς, ο υποτίθεται έμπιστός του συνεργάτης, ο Παπαβασίλαρος.
Εν ολίγοις δεν δίστασε και τον
παρέδωσε υπονομευτικά δολίως, στις Βαυβαρικές κρατικές, καθεστωτικές αρχές του
Όθωνα, με επικεφαλής τους αλγεινώς, τον Ιωάννη Κολοκοτρώνη, τον λεγόμενο
Γενναίο, τον Υιό του ήρωα της Εθνικής μας Επαναστάσεως, τον Θεόδωρο
Κολοκοτρώνη. Εν τω μεταξύ με την κατηγορία, του υποτιθέμενου μη Εκκλησιαστικού
Καταρτισμένου και Καλλιεργημένου Επισήμως Ιεροκήρυκα, του Θεόπνευστου
Ευαγγελίου, του προσποιητού αμόρφωτου, αγράμματου, λαοπλάνου και αγύρτη. Εν
αντιθέσει ο Γέροντας Παπουλάκος, στο να αντιστέκεται αξιοπρεπώς, ασυμβίβαστα
ποικιλοτρόπως, σε οτιδήποτε δεν συνάδει, με την Ρωμαίικη Πατροπαράδοτη Ορθόδοξη
Πίστη μας, αλλά και παράδοση εν πολλοίς. Ως εκ τούτου στο να αντισταθεί
περίτρανα, στις επιμέρους διαταγές-εντολές κρατικές, άκρως αιρετικές και ως
είθισται αντορθόδοξες, των ξενόφερτων δυναστών, που επιχειρούσαν μέσω από τις
βαυαρικές παπικές και προτεσταντικές θεολογικές τους αυθαιρεσίες, εναντίον της
πατροπαράδοτης Ορθοδόξου Σεβάσμιας Πίστεως μας. Ενώ σε κάθε κήρυγμα του, τον
ακολουθούσε και τον συνόδευε, περίπου 5.000 με 6.000 κόσμος, κοσμοσυρροή στην
κυριολεξία. Απεναντίας αυτός ο Άγιος Άνθρωπος του Θεού κατ΄ εμέ, όπως επίσης,
συντάσσεται επισήμως συναινετικώς, με αυτήν την γνώμη της απόψεως, και ο Σεβασμιώτατος
Μητροπολίτης Γορτυνίας και Μεγαλουπόλεως Κύριος Ιερεμίας, μαζί με τον επίσης
σύμμαχο, Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, πρώην Σεβασμιώτατο Κύριο
Αμβρόσιο, όπως επίσης και πλήθος άλλων σεβάσμιων Ορθόδοξων Ιερωμένων. Ο
Καλόγερος Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος ή αλλιώς Παπουλάκος 1780-1861,
πλήθος αναρίθμητου κόσμου, τον ακολουθούσε και εν γένει τον συμπαραστεκότανε,
στον τιτάνιο άνισο αγώνα που έδινε, για να περιφρουρήσει και περισώσει ανόθευτη
και αναλλοίωτη εν πολλοίς, την Ορθόδοξη Πατερική Πίστη. Εκ νέου μαζί με
ελάχιστους πατροπαράδοτους, Ιερωμένους της εποχής εκείνης, γνήσιους
αυθεντικούς, ασυμβίβαστους Αξιοπρεπείς, Ορθόδοξους Χριστιανούς. Επιπροσθέτως
ονόματι συνεχιστών, των λεγόμενων Παραδοσιακών Αγιορειτών, Πατέρων Κολλυβάδων,
του 18 αιώνος ως είθισται. Καθώς είχανε ιδρύσει την Φιλορθόδοξη Εταιρεία το
1839, με Αρχηγό τους, τον ζηλωτή Λόγιο Ιεροκήρυκα Κοσμά Φλαμιάτο 1786-1852 από
την Κεφαλονιά, όπως επίσης, και τον Πολυγραφότατο Λόγιο Σεβάσμιο Ιεροκήρυκα,
Πατήρ Οικονόμου των Εξ Οικονόμων, εναντίον προς στον ξενόφερτο εκ δυτικής
αιρετικής εσπερίας, Φράγκο εισβολέα, των Βαυβαρών του Βασιλέα Όθωνα, εν μέρει
που συμπεριφερότανε στην κυριολεξία, ως προβατόσχημος λύκος. Παράλληλα ο
Παπουλάκος τους απάντησε πάρα πολύ σοφά, θαρρετά, και αγέρωχα, συνετά, προς
στην Εκκλησία της Ελλάδος, που τον κατηγορούσε για αγράμματο, ώστε να πάψει
επιτέλους να κηρύττει, χωρίς την δική τους επίσημη άδεια. Εν προκειμένω και
αυτό επειδή, τους το επέβαλε, η εντελώς αυταρχική αιρετική Παπική βαυαροκρατία,
του Βασιλέα Όθωνα, με τους πολλαπλούς επιφανείς Προτεσταντίζοντες αυλικούς
τους, που λυμαίνονταν το πρώτο νεοσύστατο κρατίδιο, των Ρωμιών, Ελλήνων
Ορθοδόξων Χριστιανών, της εκδιωγμένης Ανατολής.
Υπενθυμίζοντας τους, μα με αυτήν την
λογική σας τους έλεγε, τότε ο λόγος του Θεού, θα έπρεπε να απευθύνεται μονάχα στους
ανώτερους γραμματιζούμενους. Εν μέρει στους λίγους, στους επιφανείς εκλεκτούς,
καθεστωτικούς ταγούς, και όχι στην πλειοψηφία της κοινωνίας μας, στα λεγόμενα
κατώτερα πνευματικά εν πολλοίς αγράμματα στρώματα. Παράλληλα ενώ τους
καυτηρίαζε τα λεγόμενα τους περίτρανα, πως ας μην μας διαφεύγει από τον νου μας,
ότι και όλοι οι Μαθητές και μετέπειτα Απόστολοι τους Κυρίου μας, υπήρξανε
εντελώς αγράμματοι, απλοϊκοί αλιείς ψαράδες. Καθώς σε Αυτούς προσέτρεξε κατά
κόρον ο Κύριος μας, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, στο να μεταδώσουνε και να μεταλαμπαδεύσουνε,
διακηρύξουνε το Αποστολικό Θεόπνευστο Ευαγγέλιο, και όχι στους καλοβολεμένους
επιφανείς καθεστωτικώς, Γραμματείς και τους Φαρισαίους του Ιερατείου, που ήξεραν-γνώριζαν
γράμματα με το τσουβάλι, τους μορφωμένους ποικιλοτρόπως. Εν αντιθέσει αλλά δεν
γνώριζαν, τα ανώτερα ταπεινά Πνευματικά Γράμματα, των νοημάτων, του
καρδιογνώστη και καρδιοπλάστη Θεανθρώπου Σταυρωθέντα και Αναστάντα Αναλήψαντα
Ιησού Χριστού. Εν τω μεταξύ μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, την Αγία
Ημέρα της Πεντηκοστής, εμπλουτίστηκαν από επιπρόσθετες γνώσεις, οι αγράμματοι
αλιείς- Απόστολοι και κήρυκες του Ευαγγελίου, αλλά και με περίσσιο θάρρος
γνώμης, ως ατρόμητα λιοντάρια ξεχύθηκαν, στο να μεταδώσουνε τις αρχές και εν
γένει το Πνεύμα του Θεόπνευστου Ευαγγελίου, σε όλα τα μήκη και πλάτη της
Οικουμένης. Εν ολίγοις όλα αυτά τα δραματικά γεγονότα, που εξελίχθηκαν και
διαδραματίστηκαν, εξαιτίας της Βαυαρικής εκ αιρετικής δυτικής εσπερίας, δια της
Παπικής και Προτεσταντικής αυθαιρεσίας, που εγκαθιδρύθηκε στην χώρα μας
θέλοντας και μη, εμφανώς παρανόμως, βιαίως, του νεοσύστατου Πρώτου Ελληνικού
κρατιδίου, από το 1833 έως το 1862. Εν τούτοις το πλήθος που συνέρρεε, ώστε να
τον ακούσει, έφευγαν έκθαμβοι και αποσβολωμένοι εν πολλοίς, από την
αναμφισβήτητη ρητορική του ευγλωττία της δεινότητας. Καθώς διψούσανε για
Καθάριες Ανόθευτες, Ορθόδοξες Πατερικές, Βιωματικές Εμπειρικές, των εμφανώς
Απαγορευμένων Αληθειών, και των ανώτερων εσωτερικών πνευματικών αναζητήσεων,
των νοημάτων δια των νουθεσιών. Απεναντίας απομακρυνόμενοι, από τις αιρετικές
παπικές, αλλά και προτεσταντικές αναμίξεις, των διαστρεβλωμένων κακοδοξιών και
εν γένει των πλανών τους. Διότι δηλητηρίαζαν το ανυπεράσπιστο Ορθόδοξο
Χριστεπώνυμο ποίμνιο, μέσω του βαυαρικού Βασιλικούς Στέμματος, του πλήρως
καθεστωτικούς κράτους του Όθωνα, αλλά και των επιμέρους αναρίθμητων
σιδηρόφρακτων, Στρατιωτών Βαυαρών του, που μας πλημμύρισαν και πλαισίωναν, το
τότε μικρό νεοσύστατο Πρώτο Ελληνικό μας κρατίδιο, γινόμενοι Κράτος εν Κράτη
θέλοντας και μη.
Εν γένει πάσχιζε και αγωνιούσε, στο
να μην απεμπολήσουμε εν μέρει, την Πατροπαράδοτη Ορθόδοξη δογματική κληρονομιά,
της παρακαταθήκη μας, των διαχρονικών Οικουμενικών δογματικών Συνόδων, των
Θεοφώτιστων Πατέρων, με φυσικό επακόλουθό, στο να μετατραπεί σε φόβο και τρόμο,
του Βαυαρικού βασιλείου, που κυριαρχούσε τότε στην χώρα μας ολοκληρωτικά, δια
μέσω του παπικού και προτεσταντικού μανδύα- κράτους. Ο Παπουλάκος εκ του
ιστορικού του σωτήριου διαχρονικού γίγνεσθαι, γεννήθηκε σε κάποιο απόμακρο
χωριό Άρμπουνα λεγόμενο, της Επαρχεία των Καλαβρύτων, περίπου στα 1780-1785,
από εύπορη οικογένεια, και έζησε όλα τα δραματικά, αλλά και ηρωικά
αιματοπότιστα γεγονότα, της επαναστάσεως του 1821, από πρώτο χέρι. Εν τω μεταξύ
και μάλιστα πήρε και έμπρακτα μέρος, ως αγωνιζόμενος Έλληνας Ελευθερωτής
επαναστάτης, όπως επίσης γνώστης και της εμφύλιας εσωτερικής, διχαστικής
συρράξεως των διαμαχών. Παράλληλα ενώ μέχρι τα 50 χρόνια του, εργαζότανε ως
κοσμικός στην επιχείρηση που είχε μαζί με τα άλλα δύο αδέρφια του, σφάχτης
κρεάτων, ως ο σημερινός κρεοπώλης. Κατόπιν χειροτονήθηκε ως Μοναχός, με το
όνομα Χριστόφορος, αλλά χαϊδευτικά ο κόσμος τον αναφωνούσε ως Παπουλάκο, καθώς
το παρουσιαστικό του, δεν σε γέμισε το μάτι, ενώ ήταν μικροκαμωμένο το δέμας.
Εν αντιθέσει αλλά το εσωτερικό Πνεύμα της Ψυχής του, υπήρξε Ατρόμητο και γνήσιο
Πατροπαράδοτο Ορθόδοξο, Χριστιανικό Θαρραλέο. Ως εκ τούτου όταν περιόδευε
κηρύττοντας, στα κακοτράχαλα βουνά και όρη της Πελοποννήσου, ως ένας Νέος
Σύγχρονος Πατροκοσμάς Αιτωλός, αναπτερώνοντας το πεσμένο ηθικό, των
Ελλήνων-Ρωμιών Ορθοδόξων της εκδιωγμένης Ανατολής. Επιπροσθέτως εν πρώτης, αποφάσισε
να Μονάσει σε κάποιο μοναστήρι της Περιοχής τους, των Καλαβρύτων, που αυτός ο
ίδιος με μία μικρή συνοδεία του το έφτιαξε, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου
Παναγίας μας, κατόπιν πολλού κόπου ως είθισται και βασάνων. Εν συνεχεία τον
προσέγγισε πνευματικώς, ο πολύ εγγράμματος Καλλιεργημένος, Πνευματικά Ορθόδοξα,
ο Λόγιος ζηλωτής Ιεροκήρυκας, ένθερμος και ένθεος Κοσμάς Φλαμιάτος 1786-1852 ,
με καταγωγή από την Κεφαλονιά, και τον Μύησε στην Φιλορθόδοξη Εταιρεία, που
υπήρξε ο στυλοβάτης της, Επικεφαλής της, μαζί με τον Λογιότατο και Σεβάσμιο
Οξυδερκή Πολυγραφότατο Πάτερ Οικονόμο των Εξ οικονόμων, υπενθυμίζοντας τον
περίτρανα το αδιαφιλονίκητο χρέος του, το καθήκον του εν πολλοίς, προς την
διαχρονική Ορθόδοξη Χριστιανική Πατριαρχική ορμώμενη εκ Κωνσταντινουπόλεως και
Νέας Ρώμης πατρίδα μας.
Εν γένει τον επηρέασε εμφανώς
πολλαπλώς, και τον εμφύσησε μεταλαμπαδεύοντας και εμφυσώντας πνεύμα θυσίας
ανδρείας Ομολογιακό. Εν μέρει ανατρεπτικό επαναστατικό, και όχι υποτονικής
ράθυμης, αδιάφορης δειλίας, καθώς η Ορθόδοξη Πατροπαράδοτη Πίστη μας,
θεωρούνταν θέμα χρόνου και μόνο, ότι θα έσβηνε στην κυριολεξία, από τους
αιρετικούς πλανεμένους κρατικούς Βαυαρούς, του καθεστωτικού Βασιλέα Όθωνα, εάν
δεν ξεσηκωθούνε άμεσα επειγόντως ακαριαίως. Εν τω μεταξύ τον Ιούνιο του 1852,
που τον συνέλαβαν, τον είχαν έγκλειστο και σιδηροδέσμιο, σε κάποιο απόμακρο
μοναστήρι, της Σαντορίνης εν πρώτης, του Προφήτη Ηλία, και μετέπειτα,
τιμωρημένο, περιθωριοποιημένο, αγρίως συκοφαντημένο εν πολλοίς ως αγύρτη. Ως εκ
τούτου ασφαλώς επιλεκτικώς, μονομερώς προπαγανδιστικά, με την κατηγορία του
λαοπλάνου, φανατικού ζηλωτή-μισαλλόδοξου, αγύρτη όπως περιφρονητικά τον
αποκαλούσανε, στο να μην κηρύττει, με τον γνωστό του ένθεο τρόπο του ζήλου, πως
το άθεα γράμματα, υφαίνουνε τα σάβανα του γένους μας. Εν κατακλείδι τον
μετέφεραν στην απομονωμένη Άνδρο, σε κάποιο μοναστήρι, επιδιώκοντας στο να
πάψει οριστικώς, να ξεσηκώνει κηρύττοντας επιτέλους, τις ράθυμες και
κοιμισμένες, αδρανοποιημένες εν πολλοίς, καλοβολεμένες συνειδήσεις-ψυχές των
ραγιάδων Ελλήνων, Ορθοδόξων Ρωμιών της Ανατολής, από το 1852 που τον συνέλαβαν,
αγρίως κακήν κακώς, έως τον Ιανουάριο του 1861, όταν και απεβίωσε λόγω του
άγριου ξυλοδαρμού του που υπέστη. Διότι ο τοπικός Μητροπολίτης Άνδρου, ονόματι
Μητροφάνης, όταν διαφώνησαν λέγοντας μόλις τον είδε, Αχ και ο Μητροφάνης
Μητροπολίτης, τότε θα προκόψει η Εκκλησία του Χριστού. Τότε Αυτός σήκωσε
ανευλαβώς βιαίως αγρίως, ακαλαίσθητα την υποτιθέμενη ποιμαντική του ράβδο, εναντίον στον γέροντα και ασκητικού Παπουλάκο,
και τον έδειρε ανηλεώς βαναύσως, επιφέροντας θανατηφόρα χτυπήματα, εις την Αγία
Κεφαλί του. Αφενός μεν, καθώς τον γνώριζε εκ των προτέρων, τον αμιγώς κοσμικό-καταναλωτικό-συμφεροντολογικό
ιδιοτελώς του βίο και αφετέρου δε, πως δεν τον συνοδεύει, απολύτως καμία,
πνευματική εγκρατή προκοπή. Ο Παπουλάκος λοιπόν, ο λεγόμενος Άγιος του Λαού, ξεσήκωνε
τον κόσμο, εναντίον της προφανής ξενοκίνητης, λεγομένης Βαυαροκρατίας,
ελέγχοντας τον Βασιλιά Όθωνα δριμύτατα, για τις αιρετικές του βλάσφημες πλάνες,
τις Παπικές, των δοξασιών, λέγοντας ότι είναι όπως ένα ψόφιο ψωριάρικο αρνί,
και εάν δεν απομακρυνθεί επειγόντως, από την υπόλοιπη στάνη, τότε θέλοντας και
μη, θα ψωριάσουν και όλα τα υπόλοιπα. Καθώς υπονόμευε, αλλά και υποδαύλιζε,
υπονομευτικά δολίως επαισχύντως, την Ορθόδοξη Πατερική πίστη μας, κλείνοντας
και σφραγίζοντας ερμητικώς αλγεινώς το σύνολο των Μοναστηριών μας, 450
Μοναστήρια. Εν αντιθέσει ούτε οι επισήμως αλλόθρησκοι, Μουσουλμάνοι Τούρκοι,
δεν τόλμησαν να το πράξουν, σεβόμενοι τα, και εκδιώκοντας βαναύσως και αγρίως
κακήν κακώς σκαιώς, τους Μοναχούς και τις Μοναχές ποικιλοτρόπως. Ως εκ τούτου
προτρέποντας τους, όλους τους Μοναχούς και τις Μοναχές, εντελώς ανηθίκως και
ασεβώς, βλασφήμως αιρετικώς, στο να παντρευτούνε, επιπροσθέτως, πουλούσανε
έναντι ενός πενιχρού πινακίου φακής, τα Ιερά και τα Όσια Σκεύη, των Κειμηλίων, της
Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως μας, εις το Μοναστηράκι της Αττικής.
Επιπροσθέτως μέσω του διορισμένου
τους, από τους εντολοδόχους τους Βαυαρούς, του συμφεροντολογικού ιδιοτελώς
Αρχιμανδρίτη Θεόφιλου Φαρμακίδη, κάτι σαν τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και
Πάσης Ελλάδας. Εν ολίγοις ανακήρυξαν το σχισματικό Αυτοκέφαλο, της Ανεξάρτητης
Ελληνικής Εκκλησίας μας το 1838, με ποικίλες αντιδράσεις, από τους ζωντανούς
Ρωμιούς- Έλληνες Ορθόδοξους Συνειδητοποιημένος Χριστιανούς, εν μέρει
προσπαθώντας στο να απομακρυνθούμε, από την διαχρονική μας μάνα Εκκλησία, της
Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης. Ως εκ τούτου με πολλαπλές αξιοπρεπείς
αντιδράσεις διαμαρτυρίας, από τους εναπομείναντες ήρωες ψυχωμένους και
ευαισθητοποιημένους, της Επαναστάσεως αγωνιστές, δια της Εθνικής μας
Παλιγγενεσίας του 1821, εναργώς όπως τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα,
Μακρυγιάννη, Νικηταρά, Κανάρη, και ου το καθεξής. Εν τω μεταξύ το νεότευκτο
κρατίδιο της Ελλάδας, έφτανε μέχρι τον Παγασητικό και τον Αμβρακικό Κόλπο,
αποτελούμενη μόλις και μετά βίας, από την Πελοπόννησο-Μωριά, Στερεά
Ελλάδα-Ρούμελη, και τις παρακείμενες Κυκλάδες, ενώ όπως πολύ ευκόλως όλοι σας
αντιλαμβάνεστε, ήτανε πάρα πολύ στενών, γεωγραφικών αποπνικτικών ορίων, αλλά
και ιδιοτελώς, συμφερόντων ξενοκίνητων. Παράλληλα ενώ οι κρατικές βασιλικές,
βαυαρικές κεφαλές της χώρας μας, αυτές που τον συνέλαβαν παρανόμως, βιαίως,
κακήν κακώς αυθαιρέτως, και τον κατηγόρησαν αυταρχικά. Εκ νέου επιλεκτικώς
μονοπλεύρως και εμφανώς εμπαθέστατα, συμφεροντολογικά, κατηγορώντας τους, ως
ανθρώπους που προσπαθούνε να ανατρέψουνε την νόμιμη εκλεγμένη Βαυαρική Βασιλική
εξουσία, του Κράτους του παπικού Όθωνα και της Προτεστάντισας Βασίλισσας
Αμαλίας. Συνεπικουρούμενοι εν πρώτης κατάπτυστα και επαίσχυντα, μόλις ανέλαβαν
την πολυπόθητη γλυκιά καρέκλα της Εξουσίας, συνέβαλαν αλλά και συνέλαβαν εν
πολλοίς, τους Ήρωες Επαναστάτες μας, της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821, τους
Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ιωάννη Πλαπούτα, ρίχνοντας τους αυταρχικά ακαλαίσθητα,
δια τις επικείμενης βίαιης λαιμητόμου, εις στην φυλακή το 1833-35, στην
λεγόμενη δίκη του Ναυπλίου, το Ιτς καλέ. Εν κατακλείδι επιδίωκαν οι Βαυαρικές
αρχές, του παπικού και προτεστάντη, αιρετικού, πρώτου Βασιλέα της χώρας μας,
του Όθωνα, και της βασίλισσας της Αμαλίας, μέσω της λεγομένης στην αρχή αντιβασιλείας,
των αυταρχικών υπεροπτών και αλαζόνων αδιαλλάκτων, Άρμανσμπεργκ, Μάουερ και
Χάυντεκ, στο να απομακρυνθούνε οι υποτιθέμενοι για δαύτους, κατώτεροι τους
υπήκοοι, από την Πατροπαράδοτη Ορθόδοξη Σεβάσμια Εκκλησία τους, της
Κωνσταντινουπόλεως, και νέας Ρώμης. Εν γένει στο να αυτονομηθούμε σχισματικά, με
φυσικό επακόλουθο, κάθε μέρα, λίγο λίγο, στο να ολισθαίνουμε και να
απαγκιστρωνόμαστε ακόμη περισσότερο, από την Ορθόδοξη Πατερική τους παράδοση.
Εν προκειμένω ώστε να μετατρεπόμαστε συμπεριφερόμενοι, ως κατεξοχήν
ορθολογιστές της νοησιαρχίας τους, Φράγκοι, δυτικότροποι, φραγκολεβαντίνοι εν
πολλοίς. Ως είθισται κινούμενοι εμφορούμενοι, ως απόγονοι θεολογικώς,
πνευματικώς εννοώ, των δηλητηριωδών αιρετικών βλάσφημων πλανεμένων, Μαρτίνου
Λούθηρου, αλλά και του Καλβίνου, δια του Δαρβίνου, συμπλέοντας με τον
αιματοπότιστο άθεο, υποτιθέμενο διαφωτιστή και εκσυγχρονιστή, Ναπολέοντα
Βοναπάρτη, εν μέρει με τον δικό του άνθρωπο εδώ πέρα, τον δυτικότροπο
αιρεσιάρχη πλανεμένο Αδαμάντιο Κοραή.
Εν συνεχεία τον Ηρωικό και
απροσκύνητο, ακατάβλητο καλόγερο Χριστόφορο Παναγιωτότουλο ή Παπουλάκο, τον
πρόδωσε κακήν κακώς, ο υποτιθέμενος ιερέας Παπαβασίλαρος, με ένα ως είθισται,
μη ευκαταφρόνητο αναρίθμητο πουγκί, από 6.000 χρυσές λύρες για την εποχή
εκείνη. Επειδή ως γνωστόν κρυβότανε εναργώς, όπως τα άγρια θηρία, σε κάποιες
απομονωμένες απρόσιτες σπηλιές της Μάνης, ώστε να μην τον συλλάβουνε και
διαπομπεύσουνε μαγαρίζοντας τον. Εν αντιθέσει όμως, κανείς από το πολυπληθές
ποίμνιο του, που τον ακολουθούσε και τον υπερασπίζονταν μέχρι κεραίας, δεν
αντιστάθηκε δια της βίας, όταν τον συνέλαβαν, κινούμενοι εναργώς μιμητικώς,
όπως οι Μαθητές του Θεανθρώπου Σταυρωθέντα και Αναστάντα Ιησού Χριστού, εν γένει
δεν ρίχτηκε ούτε μία σφαίρα τουφεκιάς εναντίον τους, για την λεγόμενη Τιμή των
Όπλων. Εν ολίγοις το κίνημα των Χριστοφορικών, από το όνομα του εξήλθε, όπως το
αποκαλούσανε ή τον Παπουλακικών, δια της υποτιθέμενης κακεντρεχής καλογερικής
συνωμοσίας, δεν βάφτηκε στο αίμα, παρόλο που θα μπορούσανε ευκόλως να το
πράξει, εάν το επιθυμούσε, εξαιτίας της τεραστίας μεγάλης δυναμικής του κόσμου,
του πλήθους που συρρέανε στο πλάι του. Εκ νέου δυστυχώς τον συνέλαβε ως
στρατιωτικός επικεφαλής, υπεύθυνος εν πολλοίς, ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, ο Υιός
του Γέρου του Μωριά, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και στα απομνημονεύματα του
ομολογεί ειλικρινώς, αλλά και ευθαρσώς, μεταμελημένος, πως το μετάνιωσε που το
έπραξε, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή διαφυγής, περιθώρια αντίδρασης. Επιπροσθέτως
και ας τον συνόδευαν μαζί με αυτόν, και δύο τεράστια πλοία, περισσοτέρων των
δύο χιλιάδων οπλισμένων στρατιωτών σαν αστακών, που ήρθανε από την Αθήνα, μόνο
και μόνο για να τον συλλάβουνε, το δήθεν άγριο θηρίο, που δεν υποτασσόταν στις
εντολές και διαταγές της Ανωτέρου Βαυαρικής εξουσίας, του Βασιλιά Όθωνα, καθώς
έτσι τον όρισαν, διατάζοντας τον, οι Βαυαροί εντολοδότες-εντολοδόχοι εργοδότες
του. Εν τω μεταξύ οδηγήθηκε σε δίκη το 1852, στις φυλακές του Ρίο, στη Πάτρα,
ενώ όταν ο δικαστής τον ρώτησε, ποιον έχει για δικηγόρο, συνήγορο υπερασπίσεως,
ώστε να τον υπερασπιστεί επαξίως. Αυτός απάντησε αγέρωχα και θαρρετά, πως έχει
διορίσει μόνο τον Ιησού Χριστό, και έτσι η δίκη συνεχώς αναβαλλότανε. Εν γένει
από ντροπή και μόνο, με τελικό αποτέλεσμα, να μην πραγματοποιηθεί ποτέ, αλλά
παρόλα ταύτα, μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος και έγκλειστος εν πολλοίς,
απομονωμένος, περιθωριοποιημένος, αγρίως συκοφαντημένος, λασπολογημένος
εμπαθέστατα ως είθισται μονομερώς, στο μοναστήρι του Παναχράντου της Άνδρου,
όπου και άφησε την τελευταία του πνοή, αγρίως δαρμένος, από τον νεοεκλεγή
Μητροπολίτη Άνδρου, τον κατάπτυστο βίαιο Μητροφάνη, στις 18/1/1861. Απεναντίας
ο χωροφύλακας που τον επιτηρούσε όλα αυτά τα χρόνια, περίπου 8 στον αριθμό, έγκλειστο
μέσα στο κρύο και αφιλόξενο κελί του, πριν αφήσει την Άγια και τελευταία του
πνοή, του εκμυστηρεύθηκε στα στερνά της πάλης του, πως πλέον με τον έμπρακτο
Αγιασμένο βίο του, που καθημερινώς τον παρακολουθούσε ενδελεχώς. Εν τούτοις τον
οδήγησε και αυτόν, στο να μονάσει ησυχαστικώς, καθώς θα απαρνηθεί τα εγκόσμια,
και μάλιστα δεν επιθυμεί διόλου, στο να έχει καμία απολύτως σχέση, με τα του
ματαιόδοξου κόσμου, ενώ όταν χειροτονήθηκε μοναχός, πήρε το όνομα του, ως
Χριστόφορος.
Παράλληλα έχει γραφτεί και ένα βιβλίο
προς τιμήν του ενδελεχώς και εμπεριστατωμένως, από πρώτο χέρι, του Κωστή
Μπαστιά, με θέμα τον βίο του Αγίου Χριστόφορου Παπουλάκου, σας προτρέπω ανεπιφύλαχτα
να το αναγνώσετε, για να ενημερωθείτε ιδίοις όμμασι για τον βίο του ζηλωτή
Μοναχού Καλόγερου Χριστόφορου Παπουλάκου. Θα ήτανε παράλειψη μου, απρέπεια,
προς αυτόν τον σεμνό και ταπεινό, Άγιο άνθρωπο, και επιπροσθέτως, υπερασπιστεί
της Ορθόδοξης Πατερικής, Εμπειρικής Αγιοπνευματικής δογματικής παραδοσιακής
Θεολογίας μας, στο τέλος, να μην σας αναφέρω πως υπήρξε πάρα πολύ διορατικός,
προφητικός, προνοητικός, πνευματικός- στοχαστής. Προλέγοντας πως, οι άνθρωποι
σε λίγα χρόνια θα δεθούνε με ένα σκοινί, εννοώντας το τηλέφωνο, θα πετάνε μαύρα
πουλιά στους αιθέρες, και θα τους ρίχνουνε φωτιά και σίδερο, υπονοώντας τα
αεροπλάνα, ακόμη, πως τα βουνά θα σας σώσουνε, τα όρη και τα λαγκάδια, οι
λίμνες θα σας τρέφουνε, και γενικότερα η ζωοδόχος γη. Το αποκορύφωμα όμως της
όλης του προσπάθειας, αλλά και δράσης του εν πολλοίς, μέσω των φλογερών του
κηρυγμάτων, υπήρξε πως μετά την εκάστοτε ομιλία του. Εν δυνάμει όλες οι
αντιμαχόμενες διαχρονικές, εχθρικές οικογένειες, των πολυποίκιλων ένθεν εκείθεν
ερίδων, φάρες τις έλεγαν τότε, των πολλαπλών διαξιφισμών και φιλονικιών, των
εκδικητικών βεντετών. Εν μέρει ενώνοντας μεταξύ τους αρμονικώς διακριτικά, ως
δια μαγείας, με δάκρυα σωτήριας μετάνοιας, καθώς διέθεται το ιδιαίτερο χάρισμα
του προνομίου, στο να μαλακώνει και τις πιο σκληροτράχηλες καρδιές,
μετατρέποντας τες, από σκληρές και άκαμπτες, δια της αλαζονικής αδιαλλαξίας
τους, πέτρες που ήτανε, ως ζεστά και τρυφερά τριαντάφυλλα. Όπως επίσης σταματούσανε,
κόβοντας ως μαχαίρι, την μάστιγα της εποχής εκείνης, τις αναρίθμητες ζωοκλοπές.
Εν ολίγοις η δική μου ταπεινή κρίση, τον κατατάσσει σε εμφανέστατο Άγιο-Όσιο
της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως μας, καθώς δεν δείλιασε καθόλου, όταν τον
κυνήγησαν οι πολυποίκιλοι αναρίθμητοι, καλοβολεμένοι πολεμοχαρείς αιρετικοί
προτεστάντες-παπικοί, των βασιλικών του Βαυαρών του Όθωνα, και μάλιστα, δεν λυποψύχησε,
και να σηκώσει και το δικό του ατομικό λάβαρο της Εθνικής μας Πατροπαράδοτης
Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστεως δια της Επαναστάσεως. Διότι όποιος αποκόπτεται
από την Ορθόδοξη Πατερική Εμπειρική, Πατροπαράδοτη θεολογία της Πίστεως, παύει
αυτομάτως, από εκείνη την στιγμή και μετέπειτα, να θεωρείται ως γνήσιος
αυθεντικός Ρωμιός Έλληνας, Ορμώμενος εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώμης, επειδή η Ελληνική Επανάσταση ξεκίνησε για
του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία, ο νοών νοείτω.
Πέτα την ανθρωπιά σου και από τον
αφέντη πιάσου και όταν σε φτύσει αυτός να κάθεσαι σκυφτός και θα έχεις τα πρωτεία
στην σάπια πολιτεία-κοινωνία.
Μην κάνετε παρέα με λύκους θα σας
μάθουν να ουρλιάζετε να κάνετε παρέα με Αετούς να σας μάθουν να πετάτε.
Αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους
μην ελπίζεις, πάρτην ο ίδιος εάν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις.
Λέμε δυνατά αυτά που οι άλλοι
ψιθυρίζουν.
Θεριά οι άνθρωποι, το φως δεν το
σηκώνουν, χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες θα σε Σταυρώνουν. Κώστας Βάρναλής.
Ο ανάξιος δούλος του Θεού Βαλκανίδης
Δήμος εκ Κουφαλίων tamystikatoubaltou.blogspot.
إرسال تعليق