Η καταστροφή της Νάουσας

Το  Ολοκαύτωμα της Νάουσας ήταν το αιματηρό αποτέλεσμα της επανάστασης της πόλης, το οποίο έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1822. 

Προηγήθηκαν σκληρές μάχες γύρω από την πόλη καθώς και η πολιορκία της Νάουσας 15 (περίπου) ημερών από τον Τούρκο βαλή της Θεσσαλονίκης Μεχμέτ Αμπντούλ Εμπού Λουμπούτ. 

Ακολούθησε η εισβολή του τουρκικού στρατού στην πόλη, που προκάλεσε την ολοκληρωτική καταστροφή του οικισμού, καθώς και τη σφαγή και αιχμαλωσία του συνολικού πληθυσμού

Ο βαλής της Θεσσαλονίκης, Εμπού Λουμπούτ, ανέλαβε ο ίδιος την ηγεσία της επίθεσης εναντίον της Νάουσας, επικεφαλής 20.000 ανδρών, από τους οποίους οι μισοί τουλάχιστον ήταν τακτικός στρατός και οι υπόλοιποι άτακτοι. Την πόλη υπεράσπιζαν 4.000-5.000 επαναστάτες.

Στις 26 Μαρτίου, ο Εμπού Λουμπούτ ζήτησε από τους επαναστάτες να καταθέσουν τα όπλα «ίνα τύχουν συγγνώμης», προειδοποιώντας τους ότι σε αντίθετη περίπτωση θα έχουν «πολύ δυσάρεστον τέλος». Η απάντηση των Ναουσαίων ήταν αρνητική και έτσι στις αρχές Απριλίου άρχισε η πολιορκία. Ύστερα από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και σκληρή αντίσταση των Ναουσαίων, οι Τούρκοι καταφέρνουν να μπούν στη Νάουσα μετά από γενική επίθεση και σφοδρό κανονιοβολισμό των ελληνικών θέσεων. Οι απόψεις σχετικά με τον ακριβή τόπο από τον οποίο εισχώρησαν διίστανται. Σύμφωνα με τον Κολτσίδα, μπήκαν από το αφύλακτο μέρος “Αλώνια” ενώ με βάση τον Στουγιαννάκη και άλλους συγγραφείς η είσοδός τους έγινε από την πύλη του Αγίου Γεωργίου η οποία υποστηρίζεται ότι βρέθηκε ανοιχτή με προδοσία. Ωστόσο αρκετοί, νεότεροι ερευνητές δεν δέχονται την εκδοχή της προδοσίας. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία σχετικά με το πότε εισήλθαν οι Τούρκοι στην πόλη.ύφωνα με τον Πλαταρίδη και τον Χιονίδη η εισβολή έγινε την 5η προς 6η Απριλίου του 1822. Παράλληλα άλλοι ερευνητές εκφράζουν διαφορετικές απόψεις οι οποίες υποστηρίζουν πως οι Τούρκοι πέρασαν τα τείχη της πόλης την 12η προς 13η Απριλίου ενώ άλλη άποψη υποστηρίζει πως μπήκαν την 18η Απριλίου. Κατά τη διάρκεια των οδομαχιών οι Ναουσαίοι αντιστάθηκαν σθεναρά εναντίον των Οθωμανών. Για παράδειγμα ο οπλαρχηγός Ζώτος οχυρωμένος στην άνω πόλη, είδε τους Τούρκους να καταφθάνουν και για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια τους, ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη σκοτώνοντας μαζί και τους εχθρούς του.

Εκκλησία Αγίου Γεωργίου

Όψη από ανατολικά του καταρράκτη στην περιοχή «Στουμπάνοι», όπου αυτοκτόνησαν 13 κατά την παράδοση Ναουσαίες γυναίκες με τα παιδιά τους τον Απρίλη του 1822, προκειμένου να μη πέσουν ζωντανές στα χέρια των Οθωμανών

Επιπλέον, ο οπλαρχηγός Διαμαντής Νικολάου συγκρατούσε την πύλη και το οχυρό του Αγίου Δημητρίου, όπου 15-20 Ναουσαίοι και οι αδελφοί Σιουγκαραίοι αντιμετώπισαν εικοσαπλάσιους Τούρκους με επιτυχία. Μάλιστα ο Δημήτριος Σιούγκαρης φέρεται να όρμηξε εναντίον του επικεφαλής των Τούρκων Αλή Μπέη και να τον σκότωσε πυροβολώντας τον ενώ στη συνέχεια σύλησε τα όπλα του, από τα οποία ένα τρομπόνι εκτίθεται σήμερα στο Λαογραφικό και Ιστορικό μουσείο της Νάουσας. Επιπλέον, ο Ζαφειράκης με τον Γ. Καρατάσο, τον Διαμαντή Νικολάου και 500 ή και περισσότερους συντρόφους τους, αμύνθηκαν για 3 μέρες, κλεισμένοι στον Πύργο του πρώτου, στα νοτιοδυτικά της πόλης, διευκολύνοντας τη φυγή πολεμιστών και γυναικοπαίδων. Παρ’ όλες τις προσπάθειες των Τούρκων, που χρησιμοποίησαν ακόμα και κανόνια, ο Πύργος παρέμενε απόρθητος. Όταν όμως ο αποκλεισμός έγινε στενότερος, οι πολιορκημένοι πραγματοποίησαν έξοδο και βρήκαν καταφύγιο στο όρος Βέρμιο.

Εν τω μεταξύ η πόλη είχε μεταβληθεί σε κόλαση από τις σφαγές. Δεκατρείς, κατά την παράδοση, νέες γυναίκες έπεσαν με τα παιδιά τους στον καταρράκτη της Αράπιτσας, στη θέση Στουμπάνοι, για να μην ατιμαστούν από τους Τούρκους, γεγονός που αναφέρεται για πρώτη φορά ήδη από τον Κουτσονίκα αλλά και στο σχεδίασμα για την επανάσταση της Νάουσας του Δημήτριου Πλαταρίδη, οι οποίοι και οι δυο βασίστηκαν σε προφορικές πηγές επιζώντων Ναουσαίων. Στο σημείο αυτό σήμερα έχει αναγερθεί το χάλκινο άγαλμα μιας Ναουσαίας με τα παιδιά της.